Het kan aan mij liggen, maar zo mat als ons cluppie tegen Utrecht speelde, zo mat vond ik ook de sfeer op de tribunes.

Het begon al toen ik mijn vak opliep en het geanimeerde geroezemoes weerklonk dat je ook wel hoort op de een receptie van een ambtenaar die met pensioen gaat. Alleen de zoute stengels ontbraken op de tribunestoeltjes. En er was geen rij met mensen die de pensionaris met een fles wijn onder de arm nog één keer de hand wilden schudden.

Zelfs toen tijdens de warming-up de reservekeeper van Utrecht -de toch wel bekende Khalid Sinouh- zich op enkele meters van vakkie M waagde, ging het geroezemoes onverstoorbaar door. Een enkeling riep nog wat in een poging hem te intimideren, maar Sinouh moet toch het vreemde gevoel hebben bekropen dat hij echt niet meer meetelt in de voetballerij. Want zonder dat hij werd beschuldigd van scooterdiefstal of zo (wat we natuurlijk heel verwerpelijk vinden), kon hij op zijn gemak de bal tussen de reclameborden weghalen.

Natuurlijk deed de geluidsinstallatie het niet, waardoor de bekende stadionmuziek niet te horen was. Het maakte de sfeer extra onwerkelijk. En vooruit, het was nog vroeg in de ochtend.

Maar ook tijdens de wedstrijd zelf sloeg de vonk niet echt over. Als ik het goed hoorde, was zelfs de assistentie van een megafoon noodzakelijk om het publiek aan te zetten tot het verheffen van de stemmen. Was hij er voor het eerst in het nieuwe stadion, die megafoon? Of was hij dit keer gewoon goed te horen omdat veel supporters deze wedstrijd de stembanden wensten te sparen.

Ik heb wel een verklaring: Misschien hebben de goede resultaten van de afgelopen weken ons wat in slaap gesust. En zijn we net als de spelers wat te makkelijk over deze wedstrijd gaan denken. Behalve van onze jongens op het veld verlangen we de volgende keer ook van de supporters weer schuim op die bekken.